देउरालीमा,
त्यो सिरेटोको सुतन्त्रसँगै
सप्ताहान्त मेट्दा
मेरो मुटु छेडिन्थ्यो;
तिम्रो अंगालोमा
एक्कासी ओत लाग्थेँ ।
तिमी,
बर्खापछी भरिएको
कुन्डझैँ टलपल हुन्थ्यौ,
म रित्तो गाग्रिझैँ प्यासी…
तिम्रो महकले झन
प्यासको सारीमा थप्थ्यो,
र त्यही महलो ओठ चुम्थेँ ।
सप्ताहन्तमा,
त्यो स्वारस्य
साँच्चै सुधापान
भन्दा कम थियो र !!!
Filed under: कवीतायात्रा | Tagged: देउराली, सप्ताहान्त, सुधा, स्वारस्य
 | p just p on गुनासो, सान्दिदीसँग |
 | saroj on गुनासो, सान्दिदीसँग |
 | Kopi sharma on गुनासो, सान्दिदीसँग |
 | saru on जिन्दगी, एक लामो सास |
 | Basanta on चाँदनी |
 | AsoC on हाइकूहरु |
 | R.B.Budhathoki on कुकुरहरु |
| R.B.Budhathoki on कविता |
| R.B.Budhathoki on हाइकूहरु |
 | binod on गुनासो, सान्दिदीसँग |
 | the reason on गुनासो, सान्दिदीसँग |
 | Prelude on के त्यो मेरो भयंकर दोष थियो र… |
| AsoC on हाइकूहरु |
 | आकार on हाइकूहरु |
 | prtm on फोहोर काठमाण्डौ र तरुनिहर… |
गज्जब छ! साह्रै रोमाण्टिक!