जुन

त्यो                                             

चाँदनी रातको

शीतल आभासँग

बिगत कोट्टिएपछी,

मन साह्रै एकोहोरो हुन्छ,

भित्रभित्रै दुख्छ

र यादको अँगेनोमा

मायाको अगुल्टो

हुरहुरी बल्न थाल्छ,

अनी त;

आफैँलाई सिध्याउँछ कि !!!

मलाई अनौठो डर लाग्छ ।

र यो फीक्का जिन्दगीको

अम्मली म,

यसोतसो

घिस्रिने कोसिस गर्छु,

टहलेर त्यही

स्निग्ध, कोमल जुनको

छर्लङग अनुहार …

Share This:

गजल

फोक्कडको जिन्दगी चुरोटले पोल्छु अचेल ।
धुँवाको नशामा तिम्रो याद घोल्छु अचेल ।

समयको गतिसँगै मन एकोहोरो भएपछी,
तारा गन्दै रातमा शुन्यसँग बोल्छु अचेल ।

भित्री पीडा जिन्दगीको काव्यपान काँहा हो र
तैपनी व्यथा सबै गजलभित्र खोल्छु अचेल ।

पलपल श्वास फेर्न चुरोटनै चाहिएपछी,
गर्वसाथ आफुलाई रु पाँच मोल्छु अचेल ।

फोक्कडको जिन्दगी चुरोटले पोल्छु अचेल ।
धुँवाको नशामा तिम्रो याद घोल्छु अचेल ।

Share This:

कुकुरहरु

हिजो
कुकुरहरु, बधशाला वरपर
राल काढिरहन्थे ।
भोको पेट तग लगाउन,
चर्पी छेउ
नाक डुलाउँथे ।
केवल कर्तिकमा बोका हुन्थे ।
तर आज,
तिनै कुकुरहरु
सिँहदरबार वरपर
राल काढछन ।
भन्सार भित्र
नाक डुलाउँछन,
बारै मास तरुनी खेतीमा
मस्त हुन्छन् ।
समयको शक्ति हो की
तिनिहरु भित्रको क्रान्ति यो !!!
साच्चै बुझिनसक्नु भए
ती एकहूल कुकुरहरु ।

Share This:

गजल्

गुमाइसँके जिन्दगीका ती चाँदनी रातहरु ।
बेदनाले छटपटिँदा साथ दिने हातहरु ।

उराठलाग्दो भयो जीवन, बुढो त्यो पिपल झैँ
बसन्तको सँघारमै झरे कोमल पातहरु ।

थाहा पाएँ अदभुत शक्ति, तिम्रो मीठो प्रितको
बुझ्ने को होला र अब म भित्रका उन्मादहरु ।

भाग्यको लीला थियो की, समयको कुनै चक्र त्यो
चोटपनी मीठा लाग्थे पाउँदा तिम्रा साथहरु ।

सुखी छैन मन मेरो, साँच्चै केही नपाएजस्तो
बियोगमै रमाउनेछु म, आओ न यादहरु ।

Share This:

त्यो कथा र पात्रहरु

त्यो रात
साँच्चै अँध्यारो थियो,
चुक घोप्टाएजस्तो ।
साँच्चै सुनसान थियो,
मसानघाट जस्तो ।
टाढा, धेरै टाढा
एकहूल कुकुरहरु
भुकेजस्तो गर्थे ।
म,
त्यही उकुसमुकुसभित्र रुमल्लिएर
कथाको पात्र खोज्दैथेँ ।
आँशु झार्दै,
चित्कार सुनाउँदै
मैँ सामुन्ने आए;
एकहुल बलात्‍कृत गौरीहरु ।
टपरी थाप्दै,
भोको पेट निचोरेर
मुर्दाबादको पासोमा सेरिदैँ आए;
अछाम, बैतडी र डोटीका
प्रकोप पीडितहरु ।
हाम्रो अस्तित्व खोई ???
माटोको बेईज्जत भयो ।
बलिदानको इतिहाँस खोक्रो रैछ,
लाल-लाल बन्दै आए,
सुस्ताका युवाहरु ।
परिचय चाहियो
त्यसैले,
नागरिकताको माग गर्छन् ।
बाँच्नु छ, इज्जतसाथ
एकमुठी माटोको आश गर्छन् ।
निर्णायक आन्दोलन भन्दै,
म भित्र पसे;
कैँयौ भुटानी शरणार्थिहरु ।
सास फेर्ने
बैकल्पिक उपाय सोध्दै आए,
सिन्धुपाल्चोकको भिडन्तमा
गोली लागेर
नाक उछिट्टिएका
अबेला योद्दाहरु ।
१९ दीने जनआन्दोलनपछी,
जीउँदो मुढो बनेका
अमर मुकेशहरु ।
साँच्चै,
अब म ठुलो भीडमा परेँ ।
सुनसान रात छ तर,
कोलाहलमाझ परेँ ।
तातो रातो भएँ ।
बेगमका थप्पडहरु
र यादवका ट्वाईलेट सम्झेँ ।
प्रजातन्त्र, लोकतन्त्र
र गणतन्त्रको क्रमिकता सम्झेँ ।

अनी त
निबले कपिको पन्ना कोतारेँ मात्रै ।
रिसले दाँत रगडेँ मात्रै ।
तर,
कथा थाल्न सकीँन,
मैँले पात्र छान्न सकीँन ।

Share This: