साईकोलोजिकल फ्याक्ट


एउटी केटी,
बोलचाल त छैन !
तर के ढाँट्नु…
झुक्केर होला,
हेराहेर चाँही हुन्थ्यो !!!

अँ साँच्ची…
सपनामा आज,
त्यसलाई देखेछु ।
के चहियो त ? प्रश्न उठ्यो ।
र खिस्स हाँसे,
एउटा निराश हाँशो

लौन के भयो….?
अनालाईसिस जारी छ ।
हात लाग्यो,
भयंकर मनोबिश्लेषकको,
उत्कृष्ट नन-फिक्सन बुक
सपना, अर्थ र रहस्य
भेटेँ एक लाईन…
“तेरो सपनाको प्रोट्यागोनिस्ट,
तेरो ईच्छाले मात्रै जन्मन्न ।
सजिलो कहाँ छ र !
मारेर सिङगो रात,
फ्वाँसफ्वास निदाएको नाटक गर्दैमा
सपनामा कसैलाई देखिन्न,
त्यसको लागि त,
बिपनामा त्यसले सम्झनुपर्छ ।
तँलाई एकपल सोच्नुपर्छ ।”

लौ त…
निस्सार साथको भोको म,
के चहियो त ?
फेरी प्रश्न उठ्यो
र एक्लै खिस्स हाँसे ।
तर यसपाली चाँही,
आशलाग्दो हाँसो ।

Share This:

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to Yahoo BuzzAdd to Newsvine

Advertisements

मेरो आँखामा ‘प्रेम’


Writer: Deepak KC, Bardiya

प्रेम वास्तवमै एक अदभुत अनुभुती हो; मन र मस्तिस्कलाई आहलादनको चरमोत्कर्शमा लैजाने एक अदभुत अनुभुती । प्रेम नौलो बिषय होईन मानव सभ्यताकालागी र यसका परीभासाहरु युगानुकुल हुँदै आएका छन तर प्रेमको नैसर्गिक समरुपता भने हरेक पारीभाषामा छरप्रष्ट भएकै हुन्छ । प्रेमले सांच्चिकै मानिसलाई सबै अहंकार र अहममन्यतालाई बिर्सन रामसेतु बनेको हुन्छ र प्रेमले नै मानिसमा जीवनप्रतिको विश्वासलाई दरिलो बनाउने काम पनि गर्छ । प्रेमका सायद व्यक्तिपरक र स्थितिपरक अनुभुतिहरु हुनेगर्छन तर जे समान हुन्छ प्रेमका हरेक अभिब्यक्तिहरुमा त्यो हो प्रेमको अलौकिक या पारलौकिक अनुभुती । प्रेमले अचेतन मस्तिष्कका पनि सबै अवयवहरुलाई चेतनाको परममुद्रामा घनिभुत पार्दछ र यस्तो चेतना जसका सामु हरेक चेतना फिक्का लाग्दछन र मन केवल त्यही चेतनाको अधिनस्त रहन चाहन्छ । सायद प्रेम एकमात्र एउटा यस्तो शाश्वत सत्य हो जससँग मानिस सहजै एकाकार हुनसक्दछ र एक यस्तो सत्य जसका अगाडि अरु सबै सत्य मिथ्या लाग्दछन । प्रेममा नै मानिस आफ्ना सबै मुल्य र मान्यताहरुलाई थांती राखेर शिशिरपछीको बसन्तमा पलाउने नयाँ पालुवा सरह पलाउन चाहन्छ; सबै जडतालाई तोड्दै; सबै हठलाई बिश्रान्ती दिँदै ।
प्रेममा भनिन्छ मानिस संसार सारालाई भुलिदिन्छ । सायद यस सत्यको बिश्लेषण यसरी पनि हुनसक्छ । मान्छेले जीवनमा जे अनुभुत गरेको हुन्छ, उसका ईन्द्रियहरुले जे महसुस र जे भोगेका हुन्छन, त्यो नै मानिसको लागि उसको संसार हो र सायद मानिसको कल्पना पनि उसको कुनै बिशेष ईन्द्रियले महसुस गरेको एक संसार । जब मानिस प्रेममा घनिभुत हुन्छ अनी उसका लागी यी सारा संसारका औचित्य समाप्तप्राय भएर जान्छन र उसको लागि एकमात्र संसारको प्रादुर्भाव हुन्छ र त्यसैमा उ बिलिन हुन चाहन्छ र त्यो मात्र प्रेमको संसार हुन जान्छ । प्रेममा अरु सबै कुराहरु अप्रासंगिक हुन जान्छन या भनौ मन तिनिहरुलाई अप्रासंगिक बनाउने भागीरथ प्रयासमा तल्लिन बनिरहन्छ । सत्य जे भएपनी त्यसको समागम प्रेममा नै हुन्छ, हो प्रेममा त्यसको समागम हुन्छ । हरेक भावना अनी कल्पनाहरुका नदी अन्तत: प्रेमकै महासागरमा विलय हुन्छन र तिनलाई बिलय हुनुको दु:खमन्यता हुंदैन पनि । प्रेमनै एउटा यस्तो सत्य हो जससंग एक रंकदेखी एक राजासम्मले तादम्यता राख्दछन र जसलाई अंगिकार गर्न उनिहरुलाई असहजताका भिरहरु चढ्नु पर्दैन पनि । सायद त्यसैले प्रेम यती महिमामन्डित भएको छ र प्रेममा मानिस आफुलाई समेत भुलिदिन्छ …

Share This:

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to Yahoo BuzzAdd to Newsvine

म अलिकती औँशी चाहन्छु


प्रत्येकपल्ट;
पुर्णिमाका चिसा रातसंगै
निराशाका असिम तरंगहरु
मेरो आफ्नो अवनिमा
अवतरित भएपछी
निश्चय नै
म अलिकती औँशी चाहन्छु ।
अग्राहय रात चाहन्छु ।

संसारले नदेखोस,
अब मेरा कुरुपताका रंगहरु ।
समालोचकहरु मौन बसुन,
अशोभित, असमाप्त
मेरा अनगिन्ती कवितामाथी ।
अश्रुझैँ असीमित, असंगत ति शब्दधारामाथी ।

मलाई,
त्यो क्षणिक उज्यालो चाहिंन्न ।
जहाँ
निराशाका प्याकेटहरु
सदा अक्षोभ्य रहन्छन ।
अहंकारका ढिक्काहरु
सदा अबिनाशी रहन्छन ।
कोलाहल, चिच्याहट
क्रन्दन र द्दन्द्दका
ज्वालामुखिहरु…
हो, फुटिनैरहन्छन ।

बरु म
झ्याँउकिरीसँगै गाउन चाहन्छु ।
जुनकिरिसँगै नाच्न चाहन्छु ।
एकमुठी समय आफ्नो पासमा राख्दै,
फेरी एकचोटी बाँच्न चाहन्छु ।
निश्चय नै
म अलिकती औँशी चाहन्छु ।
अग्राहय रात चाहन्छु ।

Share This:

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to Yahoo BuzzAdd to Newsvine

Adventure: Defying the notions


Deepak KC, Bardiya

Writer: Deepak KC, Bardiya

Adventure’, the word itself pumps every bit of adrenaline in an adventure lover’s body and one cannot resist the irresistible temptation of contentment and glory attained in pushing his body to the limits. An adventure lover’s life is not confined to just discovering what life has in store for him but to discover what he can offer to his life. To an adventure lover, life is always a roller coaster ride and if not he makes sure that it is not a lack lustrous and a tedious daily routine. He will do everything he can to spice up and to add a new dimension to his life. Every day is a new day and life resembles a suspense thriller, with its mystery unraveling at every point and time, leaving its audience no time to be filled with disappointment and gloomy thoughts. Every day is as fresh as a morning rose and every dawn is as lightened and heightened up as flings in fire. You are simply obsessed by the obsession and you cannot help but be an adventure lover. Adventure, in my opinion does not necessarily mean you have to put your life at the brink of life and death every time. It doesn’t only imply the practices like rock climbing, canoeing, rafting, bunjee jumping, mountaineering, hiking, trekking, mountain biking etc., as many people correspond with but it can be anything that is contradictory to what you believe has been sucking up your life and anything which can rejuvenate and rekindle your feelings, your body and soul. It can be anything like running like a freak when everybody else is walking, crawling, as I prefer to say, in a crowd of monotonous people and believe me there’s nothing more adventurous than standing up against the pre-conceived notions and popular beliefs that seem to make no sense at all and that seem to make a no help at all than to make a mockery of life at every stage.

All in all, this article is dedicated to each and every adventure seeker and to those who want to live a life of their own, defying every odd and defying every notion. At the same time, it will be an attempt to redefine some popular beliefs regarding adventure and if not, bringing them down to questions, at the least.

Share This:

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to Yahoo BuzzAdd to Newsvine

बिज्ञान र कविता


संसार;
बिज्ञानको हत्केलामा देखेपछी
त्यो कवीले
निसंकोच बिज्ञान पढ्यो ।
अनी,
उसको कवितामा षोडशी स्त्री हैन,
सैयौँ ईलेक्ट्रोनहरु प्रवेश गरे ।
फलस्वरूप;
ति शब्दहरु मात्तिए ।
अर्थहरु आत्तिए

कविता करेन्ट भयो …
साँच्चै करेन्ट ।

Share This:

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to Yahoo BuzzAdd to Newsvine

Poem: The Charisma


I am not a poet.
Yesterday, At mid-night;
I killed mine poem

“In circle of thirsty feelings
those bloodied words became martyrs…”
dictionary, the country of words whispered.

I looked into mine heart:
the veins of sorrows;
the veins of ecstasies;
were fully nerveless, unconscious.
I sighed. I cried …

I asked to mine soul of truth,
Now, how can i cherish the full moon?
How can i decipher this zigzag life?
How can i impress myself?
I have no charisma at all.
I have no charisma at all.

Share This:

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to Yahoo BuzzAdd to Newsvine

गजल


मलाई त्यो कविता मन पर्दैन ।
भावशुन्य सरिता मन पर्दैन ।

शब्दहरु अर्थ सापटी माग्छन,
हो, यस्तो दरिद्रता मन पर्दैन ।

ठुलीभिर, आलो रगतले छोपिँदा,
गुराँसको रमिता मन पर्दैन ।

यथार्थता निचोरेर जन्मिएको,
कल्पितार्थ सविता मन पर्दैन ।

बाछिट्टाले निथ्रुक्क ‘प्रकाश’लाई,
चाँदको नविनता मन पर्दैन ।

Share This:

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to Yahoo BuzzAdd to Newsvine