Tag Archives: प्रकाशेका कविता

प्रेम: एक निष्कर्ष


निसब्द ज्योति पोखिन्छन,
विश्वासका ओसिला डेराहरुमा ।
आलो छटपटी,
वरीपरी ।huge-canvas-oil-painting-modern-abstract

फरक छैन,
हिजो, आज र भोलिमा ।
एक चिम्टी अन्धकारमा हराउने,
लोभि प्रेमीको,
जिउँदो अस्तित्व कदापी सत्य होईन ।
ज्वरोले ग्रसित,
प्रतिगामी सम्बन्धको,
सिटामोल हो;
अग्रगामी समय ।

लामो यात्राा निरन्तर छ, हुनेछ ।
सस्तो आँशु…
ठोस पाइलासंगै,
अवस्य सुक्छ्न ।
बिगतका दुई कप कफी,
हामी दुवैले बिसर्जन गरिसक्यौँ …!

माफ गर,
प्रेम निराकार झुट हो ।
राता फुल सबै गुलाफ हैनन ।
गुलाफ सबै राता हुन्नन ।
संकटमा परेका आजहरु,
भोलिका दोष हैनन ।
फगत,
हिजोका खल्डाखुल्डीले,
उमारेका बिचरा आशचाँही
पुरिनुपर्छ,
शुन्य जीवनखेती सँगै ।
बिस्तारै, बिस्तारै ।।

गजल


सबैचिज तितो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।iwl-05-loss-screen
समय नै छिटो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

बिस्तारै बिस्तारै,  हो हराए साथिभाई ।
शहर यो रित्तो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

पुराना वाचा तिम्रा, एक एक सम्झदैँछु ।
बिगत नै मीठो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

टुटेपछि सपना, आँखाहरु थाक्दारैछन् ।
रातै अनिदो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

मधेसमा हड्ताल, अस्थिर छ राजनीति ।
राष्ट्रै अनौठो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

अभाव नहोस् है, तिम्रा उन्नति खातिर ।
लौ मन मुटु धितो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

अनायसै जिन्दगीमा, काँचसरी ईच्छाहरु ।
धुलो पिठो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

कालो भुईँमा नीला रङहरु


प्रत्यकदिन,blue-m1
म बेसुरले हिँड्छु ।
हामी बेसुरले हिँड्छौ…!

पाइला मेटिन्छ या मेट्छौ ।
लक्ष्य बोकिन्छ या बोक्छौँ…।

समयसँगै,
शनै: शनै,
अल्झिन सकिन्छ,
अँध्यारा भिरहरुमा ।
बल्झिन सकिन्छ,
उज्याला पिरहरुमा ।
खुल्न पनि सकिन्छ.
यदाकदा झिसमिसमा ।
सिमसिममा ।
कुनै दुर्लभ पुर्णिमामा ।

अविष्मरणिय एक साँझ,
निशब्द प्रकृति ।
निस्सार अवस्थिति ।
शाश्वत आकृति तिम्रो,
वरिपरी ।

हेराहेर, कदापी सत्य होइनन् ।

चलायमान मस्तिष्कका तारहरुले,
जब आँखाका पछील्तिर,
बन्द परिपथ बनाउंछन्,
अनि हामी देख्छौं,
र देखेझैं गर्छौ ।
जस्तो एक प्रकारको भाषा,
जुन हामी बुझ्छौं,
र बुझेझैं गर्छौ ।

निष्कर्ष: पुर्णिमाका जम्काभेटहरु अमर हुन्छन् ।

पुन:
म बेसुरले हिँड्छु ।
हामी बेसुरले हिँड्छौ…!

पाइला मेटिन्छ या मेट्छौ ।
लक्ष्य बोकिन्छ या बोक्छौँ…।

बिस्तारै ,
कालो भुईँमा नीला रङहरु अष्पष्ट हुन्छन् ।
पुर्णिमाहरु भ्रम हुन ।
भ्रमहरु पुर्णिमा हुन ।

तिमी, म र प्रेम


अस्ति,
तिमी != म ।
म != तिमी ।
फरक सोचमा प्रेम ।
प्रेममा फरक सोच ।

हिजो,
दुई मनमा एउटै संगीत ।
एउटै संगीतमा दुई मन ।
बिस्तारै, बिस्तारै…
मेरो जिन्दगी = तिम्रो रहर ।
तिम्रो जिन्दगी = मेरो रहर ।
तिमी = म ।
म = तिमी ।

आज,
एक्कासि,
प्रेममा क्रान्ति ।
क्रान्तिमा प्रेम ।
विचारमा पहिरो ।
पहिरोमा विचार ।
पुनः
तिमी != म ।
म != तिमी ।

म अलिकती औँशी चाहन्छु


प्रत्येकपल्ट;
पुर्णिमाका चिसा रातसंगै
निराशाका असिम तरंगहरु
मेरो आफ्नो अवनिमा
अवतरित भएपछी
निश्चय नै
म अलिकती औँशी चाहन्छु ।
अग्राहय रात चाहन्छु ।

संसारले नदेखोस,
अब मेरा कुरुपताका रंगहरु ।
समालोचकहरु मौन बसुन,
अशोभित, असमाप्त
मेरा अनगिन्ती कवितामाथी ।
अश्रुझैँ असीमित, असंगत ति शब्दधारामाथी ।

मलाई,
त्यो क्षणिक उज्यालो चाहिंन्न ।
जहाँ
निराशाका प्याकेटहरु
सदा अक्षोभ्य रहन्छन ।
अहंकारका ढिक्काहरु
सदा अबिनाशी रहन्छन ।
कोलाहल, चिच्याहट
क्रन्दन र द्दन्द्दका
ज्वालामुखिहरु…
हो, फुटिनैरहन्छन ।

बरु म
झ्याँउकिरीसँगै गाउन चाहन्छु ।
जुनकिरिसँगै नाच्न चाहन्छु ।
एकमुठी समय आफ्नो पासमा राख्दै,
फेरी एकचोटी बाँच्न चाहन्छु ।
निश्चय नै
म अलिकती औँशी चाहन्छु ।
अग्राहय रात चाहन्छु ।

Share This:

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to Yahoo BuzzAdd to Newsvine