Tag Archives: प्रेम

प्रेम: एक निष्कर्ष


निसब्द ज्योति पोखिन्छन,
विश्वासका ओसिला डेराहरुमा ।
आलो छटपटी,
वरीपरी ।huge-canvas-oil-painting-modern-abstract

फरक छैन,
हिजो, आज र भोलिमा ।
एक चिम्टी अन्धकारमा हराउने,
लोभि प्रेमीको,
जिउँदो अस्तित्व कदापी सत्य होईन ।
ज्वरोले ग्रसित,
प्रतिगामी सम्बन्धको,
सिटामोल हो;
अग्रगामी समय ।

लामो यात्राा निरन्तर छ, हुनेछ ।
सस्तो आँशु…
ठोस पाइलासंगै,
अवस्य सुक्छ्न ।
बिगतका दुई कप कफी,
हामी दुवैले बिसर्जन गरिसक्यौँ …!

माफ गर,
प्रेम निराकार झुट हो ।
राता फुल सबै गुलाफ हैनन ।
गुलाफ सबै राता हुन्नन ।
संकटमा परेका आजहरु,
भोलिका दोष हैनन ।
फगत,
हिजोका खल्डाखुल्डीले,
उमारेका बिचरा आशचाँही
पुरिनुपर्छ,
शुन्य जीवनखेती सँगै ।
बिस्तारै, बिस्तारै ।।

गजल


सबैचिज तितो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।iwl-05-loss-screen
समय नै छिटो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

बिस्तारै बिस्तारै,  हो हराए साथिभाई ।
शहर यो रित्तो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

पुराना वाचा तिम्रा, एक एक सम्झदैँछु ।
बिगत नै मीठो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

टुटेपछि सपना, आँखाहरु थाक्दारैछन् ।
रातै अनिदो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

मधेसमा हड्ताल, अस्थिर छ राजनीति ।
राष्ट्रै अनौठो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

अभाव नहोस् है, तिम्रा उन्नति खातिर ।
लौ मन मुटु धितो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

अनायसै जिन्दगीमा, काँचसरी ईच्छाहरु ।
धुलो पिठो भो, तिम्रो भिषा लागेपछी ।

तिमी, म र प्रेम


अस्ति,
तिमी != म ।
म != तिमी ।
फरक सोचमा प्रेम ।
प्रेममा फरक सोच ।

हिजो,
दुई मनमा एउटै संगीत ।
एउटै संगीतमा दुई मन ।
बिस्तारै, बिस्तारै…
मेरो जिन्दगी = तिम्रो रहर ।
तिम्रो जिन्दगी = मेरो रहर ।
तिमी = म ।
म = तिमी ।

आज,
एक्कासि,
प्रेममा क्रान्ति ।
क्रान्तिमा प्रेम ।
विचारमा पहिरो ।
पहिरोमा विचार ।
पुनः
तिमी != म ।
म != तिमी ।

मेरो आँखामा ‘प्रेम’


Writer: Deepak KC, Bardiya

प्रेम वास्तवमै एक अदभुत अनुभुती हो; मन र मस्तिस्कलाई आहलादनको चरमोत्कर्शमा लैजाने एक अदभुत अनुभुती । प्रेम नौलो बिषय होईन मानव सभ्यताकालागी र यसका परीभासाहरु युगानुकुल हुँदै आएका छन तर प्रेमको नैसर्गिक समरुपता भने हरेक पारीभाषामा छरप्रष्ट भएकै हुन्छ । प्रेमले सांच्चिकै मानिसलाई सबै अहंकार र अहममन्यतालाई बिर्सन रामसेतु बनेको हुन्छ र प्रेमले नै मानिसमा जीवनप्रतिको विश्वासलाई दरिलो बनाउने काम पनि गर्छ । प्रेमका सायद व्यक्तिपरक र स्थितिपरक अनुभुतिहरु हुनेगर्छन तर जे समान हुन्छ प्रेमका हरेक अभिब्यक्तिहरुमा त्यो हो प्रेमको अलौकिक या पारलौकिक अनुभुती । प्रेमले अचेतन मस्तिष्कका पनि सबै अवयवहरुलाई चेतनाको परममुद्रामा घनिभुत पार्दछ र यस्तो चेतना जसका सामु हरेक चेतना फिक्का लाग्दछन र मन केवल त्यही चेतनाको अधिनस्त रहन चाहन्छ । सायद प्रेम एकमात्र एउटा यस्तो शाश्वत सत्य हो जससँग मानिस सहजै एकाकार हुनसक्दछ र एक यस्तो सत्य जसका अगाडि अरु सबै सत्य मिथ्या लाग्दछन । प्रेममा नै मानिस आफ्ना सबै मुल्य र मान्यताहरुलाई थांती राखेर शिशिरपछीको बसन्तमा पलाउने नयाँ पालुवा सरह पलाउन चाहन्छ; सबै जडतालाई तोड्दै; सबै हठलाई बिश्रान्ती दिँदै ।
प्रेममा भनिन्छ मानिस संसार सारालाई भुलिदिन्छ । सायद यस सत्यको बिश्लेषण यसरी पनि हुनसक्छ । मान्छेले जीवनमा जे अनुभुत गरेको हुन्छ, उसका ईन्द्रियहरुले जे महसुस र जे भोगेका हुन्छन, त्यो नै मानिसको लागि उसको संसार हो र सायद मानिसको कल्पना पनि उसको कुनै बिशेष ईन्द्रियले महसुस गरेको एक संसार । जब मानिस प्रेममा घनिभुत हुन्छ अनी उसका लागी यी सारा संसारका औचित्य समाप्तप्राय भएर जान्छन र उसको लागि एकमात्र संसारको प्रादुर्भाव हुन्छ र त्यसैमा उ बिलिन हुन चाहन्छ र त्यो मात्र प्रेमको संसार हुन जान्छ । प्रेममा अरु सबै कुराहरु अप्रासंगिक हुन जान्छन या भनौ मन तिनिहरुलाई अप्रासंगिक बनाउने भागीरथ प्रयासमा तल्लिन बनिरहन्छ । सत्य जे भएपनी त्यसको समागम प्रेममा नै हुन्छ, हो प्रेममा त्यसको समागम हुन्छ । हरेक भावना अनी कल्पनाहरुका नदी अन्तत: प्रेमकै महासागरमा विलय हुन्छन र तिनलाई बिलय हुनुको दु:खमन्यता हुंदैन पनि । प्रेमनै एउटा यस्तो सत्य हो जससंग एक रंकदेखी एक राजासम्मले तादम्यता राख्दछन र जसलाई अंगिकार गर्न उनिहरुलाई असहजताका भिरहरु चढ्नु पर्दैन पनि । सायद त्यसैले प्रेम यती महिमामन्डित भएको छ र प्रेममा मानिस आफुलाई समेत भुलिदिन्छ …

Share This:

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to Yahoo BuzzAdd to Newsvine